Soliloquium

In dertig korte hoofdstukken spreekt een zondaar eerst tot zijn eigen ziel en daarna tot God: over de ijdelheid van de wereld, de verdorvenheid van zijn hart, zijn verwarring over de verkiezing, zijn onmacht om zich te bekeren, en ten slotte over de liefde van Christus en de dankbaarheid van de bekeerde. Teellinck beschrijft wat hij in zichzelf en in vele anderen opmerkte: ‘de wisseling van troost en verlatenheid’ bij allen die door de angsten der bekering tot de ware wedergeboorte gebracht worden. Achter de alleenspraak staan een gebed over het lijden van Christus, bedoeld als voorbereiding op het Heilig Avondmaal, en drie nabetrachtingen.