Christus en de duif

In 1630 preekte Samuel Rutherford bij de viering van het Heilig Avondmaal in zijn gemeente Anwoth over Hooglied 2:14-17. Christus roept Zijn kerk, Zijn duif in de kloven der steenrots, en vraagt om haar stem en haar aangezicht; de bruid antwoordt: ‘Mijn Liefste is mijne, en ik ben Zijne.’ Met beelden uit het Schotse dorpsleven (bruidsschat en handgeld, bankroetiers en borgen, vossen in de wijngaard) spreekt Rutherford over de wonden van Christus als schuilplaats, het huwelijksverbond tussen Christus en Zijn kerk, en de dag waarop alle schaduwen vlieden. Een preek voor wie naar Christus verlangt.