De balsem van het verbond

John Flavel schreef dit boek eerst voor een godvrezend gezin in Devon dat zijn kinderen had verloren: John Upton van Lupton en zijn vrouw Ursula, die om hun enige zoon rouwden. Uit de laatste woorden van David, “Hoewel mijn huis alzo niet is bij God, nochtans heeft Hij met mij een eeuwig verbond gemaakt” (2 Sam. 23:5), toont hij dat het verbond der genade, eeuwig, in alles welgeordineerd en zeker, alle oorzaken van droefheid kan wegnemen: het ontneemt de verdrukking haar angel, maakt van de vloek een zegen, verzekert de bedroefden van Gods tegenwoordigheid en belooft het weerzien van wie in de Heere ontslapen zijn. Toegevoegd is de lijkpreek die Flavel bij de begrafenis van John Upton zelf hield, over de rouw om koning Josia, met raad aan zijn weduwe over het stille buigen onder Gods hand.