De ijdelheid van dit sterfelijk leven

Anthony Upton had bijna dertig jaar in Spanje gewoond toen hij, kort voor zijn beloofde thuiskomst, plotseling stierf en zijn lichaam naar Lupton in Devon werd overgebracht. Bij zijn begrafenis kwam onder zijn familie het woord uit Psalm 89 ter sprake: “Waarom zoudt Gij aller mensen kinderen tevergeefs geschapen hebben?” John Howe laat in deze verhandeling zien dat het korte, sterfelijke leven van de mens, op zichzelf beschouwd, inderdaad ijdel zou zijn, een schaduw en zonder doel, en dat alleen het uitzicht op een toekomstige, onsterfelijke staat verklaart waarom God de mens gemaakt heeft. Daarna wijst hij aan hoe wie dat gelooft, behoort te leven: gelijkmoedig tegenover de dingen van deze wereld, bezorgd voor de inwendige mens, in omgang met God en onder de leiding van de Verlosser, en in blijde verwachting van de dood.