Een gezicht van onveranderlijke vrije barmhartigheid, in het zenden van de middelen der genade tot onwaardige zondaren

Op 29 april 1646, een vastendag aan het einde van de eerste Engelse burgeroorlog, preekte de jonge John Owen voor het Lagerhuis over de Macedonische man die Paulus in een gezicht toeriep: “Kom over in Macedónië en help ons.” Hij laat zien dat Gods eeuwige raad de gang van het Evangelie door de wereld bepaalt, dat het zenden en behouden van het Evangelie enkel vrije genade is, en dat niemand zo’n gebrek aan hulp heeft als wie het Evangelie mist. Hij besluit met een dringende oproep aan predikanten en parlement om het Evangelie te brengen naar Wales en de andere donkere delen van het land. Achter de preek verantwoordt Owen zich in een kort verweer tegenover geruchten over zijn gedachten over kerkregering en verdraagzaamheid; hij geeft een proeve van een kerkregering voor het platteland en pleit tegen het doden van ketters om hun dwaling.