Tien uitmuntende predikaties

Tien preken van Theodorus van der Groe uit zijn nagelaten handschriften, gehouden tussen 1735 en 1768, onder meer bij het begin van een nieuw jaar, na een ziekte die hem zelf aan het bed had gebonden, bij het hervatten van de catechisatie en te Zevenhuizen na de dood van de leraar van die gemeente. Ze handelen over de belijdenis van de zonden, het kennen van God in al onze wegen, het rechte klagen over de zonde, de nauwe weg der zaligheid, de ingebeelde rijkdom van Laodicéa en Christus, Die leeft in alle eeuwigheid. Steeds onderscheidt Van der Groe het ware genadeleven van een gerust en ingebeeld christendom, en wijst hij bekommerde zielen naar Christus.